Memoires

Als afscheid bij zijn overlijden

Zoals op het overlijdensbericht staat, is hij vredig uit dit leven gestapt.
Het was een mild vertrek uit een intens bestaan.
Hij was ook een milde man.
Uitgesproken uitersten kende hij niet.
Net zo min als grote tegenstrijdigheden.
Je kunt wel zeggen: hij was wars van uiterlijk vertoon, als het hem zelf betrof.
Een ander gunde hij het graag.

Erg uitgesproken, was hij ook niet.
Misschien vond hij wel, dat veel praten niet altijd meer duidelijkheid betekende.
Toch was hij duidelijk.
Hij hield vast aan waarden die hij hoog achtte.

In gezelschap hoefde hij nooit het middelpunt te zijn, maar was hij wel merkbaar aanwezig.
En hij bezat een milde humor.
Ook daar had hij niet veel woorden voor nodig om die kernachtig onder de aandacht te brengen.

Zijn humor was zijn deur naar het onbekende.
Misschien ook wel een beetje zijn manier om mensen beter te leren kennen.

Ik heb hem ruim vijftien jaar mogen kennen.
In die tijd hebben wij een aantal keren indringend en heel open met elkaar gepraat.
Hij vertelde dan over zijn leven:
Als jongen in Schiedam.
Als timmergezel in de bouw.
Als marinier in Nederlands-Indië.
Als krijgsgevangene in Japan.
En daarna als vader van vijf kinderen op Aruba en in Nederland.

Door al die gesprekken heen klonk zijn gevoel voor humor en zijn gevoel voor verantwoordelijkheid.
Hij was een man die nooit was weggelopen voor de taken die hem werden toevertrouwd.
Waarvan hij vond dat die hem waren toevertrouwd.
En die zijn plichten trachtte te verlichten met humor.

Dat was – in het verleden waar hij over praatte – zijn doel in het leven: De hem toevertrouwde taken oppakken met een licht gemoed.
Hij gaf – zonder ook daar uitgesproken over te zijn – vaak blijk ervan zijn taken van vroeger te missen.
Vooral na zijn pensionering bij het Korps Mariniers en daarna bij Van Gend & Loos.

Ik heb hem echter mogen meemaken als schoonvader en later als opa.
In die twee rollen was hij de belichaming van de geborgenheid en de rust die kinderen positief vormen op hun weg naar volwassenheid.
Misschien wel de belangrijkste taak waar je als echtgenoot, vader en grootvader voor staat.

Ik weet niet of hij zich van de kracht waarmee hij die taak vervulde, bewust was.
Ik weet wel dat zijn aandeel in de levens van zijn gezin een leven is geweest, waard te leven.